عشق اسطرلاب اسرار خداست

عاشقی پیداست از زاری دل نیست بیماری چو بیماری دل

خلوت پدر
ساعت ٧:٠٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳ آذر ۱۳٩٠  

 سرد ترین ماه سال... گرم ترین ماه تمام زندگیم را برد!
این روزها در هر ثانیه محرم،چشمانم به دنبال تو می گردد و بغضم آرام می شکند!
من بفدای قلب بزرگ تو... پدر، که چه عاشقانه و بی ریا در پای دیگ غذای امام حسین در خلوت خود اشک می ریختی و طلب شفای مادرم را می کردی! که اجابت شد و اجابت نشد التماس من به ماندن تو!
امروز می فهمم که تو چه زیبا ... " پدر " بودی!


کلمات کلیدی: خلوت پدر ،کلمات کلیدی: محرم
کارت عروسی!
ساعت ۱٠:٤۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٦ خرداد ۱۳۸۸  

زیبا...! سلام

 

از اولین نگاه، هزار و هشتصد و هشتاد و هشت روز گذشت و امروز....

            با باور رسیدن، ما "ما" شدیم!

                   ای عجیب قشنگ، تنها مرز آشنا، ای عشق....

                                                                پناهمان ده!

جمعه دوازده تیر هشتاد و هشت

لبخندی از آسمان میزبان میهمانی شمع و گل و آئینه است،

                       منتی است برما اگر

                                 از فرش تا عرش بدرقه مان کنید


عروسی!
ساعت ٤:۳٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۳ فروردین ۱۳۸۸  

لبخندی از آسمان مهمان ماست،

 

دستی به وسعت پدر،           ساقدوش !

         و عزمی به غیرت مادر، همراهمان!

تو..

ناز...! عروس..!

          سپید و زیبا، به میهمانی عشق آمدی!

 

امیررضا ٢٢/١/٨٨ یک بامداد


بازارچه خیریه عید مجتمع نیکوکاری رعد و کنسرت همت عالی 15 اسفند
ساعت ٥:٠٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸٧  

بخاطر نظر ها فقط متن لینک رو پاک کردم


کلمات کلیدی: رعد
دعای عجیب!
ساعت ۳:٠٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٢ دی ۱۳۸٧  

مراسم عاشورا تاسوعا تموم شد، اما هیچ دعایی اندازه دعای یک دختر بچه معلول که به زحمت حرف می زد روی من اثر نگذاشت!

گفت:

" من هر چی که دارم از امام حسین دارم"

 

تازه من فهمیدم که من هیچی ندارم!


نمایشگاه اتومبیل بام تهران اول تا دهم آبان ماه
ساعت ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ مهر ۱۳۸٧  

تا ١۵ آبان خیلی شلوغ می شم و ممکنه نتونم هر روز بیام اینجا!

 

اما اگر دوستان افتخار بدید خوشحال می شم در خدمتتون باشم توی نمایشگاه بام تهران، سالن سیستم های صوتی، غرفه MTX  از ساعت 3 بعدازظهر الی 12 شب!

اول تا 10 آبان ماه هشتاد و هفت!

 

خوشحال می شم از اینکه ببینمتون!


قداست قلم
ساعت ۱٢:۱٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٥ مهر ۱۳۸٧  

آب و باد و پرنده به گردش قلم خلق می شوند  و من سلیمانم به گاه نوشتن!

به زیبایی سیمای یوسف و دل یعقوب، شکسته مشق می کنم، چون یونس از دل می گویم و چون زرتشت گفتار و پندار و کردار نیک، آیین زندگیم!

سنت بت و خدایی سنگ، به ضرب قلم ابراهیم می شکنم که روح من متعالیست!

بمانند پیامبران که اثر خدا بر لوح دل بشرند،

قلم، وارث افکار و ناشر روح است و روح، سفیر جمال حضرت دوست!

زمانی که عشق می گوییم حلاجیم و ذکر انالحق حرکت قلم ما

و وقتی همه به زیبایی نگارش هم قسم شویم، به واقعیت...

زرتشت همان ابراهیم است و اصل همه جذبه دوست!

 

 

حتما به اون وبلاگ من سر بزنید و بهم کمک کنید

www.varchope.persianblog.ir


اسطرلاب چیست!؟
ساعت ۱:۳٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢ مهر ۱۳۸٧  

منبع ویکیپدیا (خلاصه شده)

اسطرلاب از ابزارهای قدیم نجوم و طالع‌بینی است. اسطرلاب وسیله بسیار کارآمدی در نجوم رصدی بوده و اکنون بیشتر برای کاربردهای آموزشی بکار می‌رود.

این ابزار برای سنجش ارتفاع‌، سمت‌، بعد و میل خورشید و ستارگان‌، تعیین وقت‌ در ساعات روز و شب‌، قبله‌ و زمان طلوع و غروب‌ آفتاب و بسیاری کاربردهای دیگر به‌کار می‌رفته‌است.

نام

نام آن را مشتق از کلمه یونانی استرلابوس نوشته‌اند و برخی در معنی آن به غلط «ترازوی ستارگان» را ذکر کرده‌اند. حمزه اصفهانی واژه «اسطرلاب» را معرب ترکیب فارسی «ستاره‌یاب» می‌داند.

تاریخ

بسیاری از منابع تاریخی اختراع اسطرلاب را به هیپارخوس نسبت می‌دهند اما به نظر می‌رسد ایزارهای مشابه با توانایی‌های مختلف در بین ستاره‌شناسان آشور و بابل رایج بوده و نمونه‌های یونانی نتیجه تکمیل این ابزارها بوده‌است. از اسطرلاب‌های یونانی نمونه‌ای در دست نیست.

از قرن نهم میلادی تا قرن نوزدهم اسطرلاب‌های بسیاری در ایران و دیگر کشورهای جهان اسلام ساخته شد. به گفته‌ای نخستین سازنده اسطرلاب در میان مسلمانان محمد فزاری پسر ابراهیم فزاری بوده‌است. تا چندی پیش احتمال می‌رفت که کهن‌ترین اسطرلابی که تاکنون باقی مانده‌، در ۳۷۴ق‌/۹۸۴م به دست دو برادر اصفهانی به نامهای احمد و محمد بن ابراهیم در اصفهان ساخته شده باشد. اما ظاهراً کهن ترین نمونه شناخته شده که نام سازنده و تاریخ ساخت برآن حک شده‌است اسطرلابی است که به گواهی کتیبه کوفی پشت کرسی آن به دست «بسطلس» در تاریخ ۳۱۵ هجری قمری ساخته شده‌است

 

اجزای اسطرلاب

  • حلقه‌
  • عروه‌
  • کرسی
  • اُم
  • حجره
  • صفایح
  • عنکبوتیه
  • عِضاده
  • محور
  • فرس یا اسبک

کاربردهای اسطرلاب

اسطرلاب بیش از ۳۰۰ کاربرد دارد. از کاربرد‌های زمان اسلامی آن می‌توان به قبله یابی و تعیین ساعات اذان‌ها اشاره کرد. به برخی از کاربرد‌های نجومی آن در زیر اشاره شده‌است:

  • نمایش آسمان در لحظه دلخواه
  • محاسبه زمان طلوع و غروب اجرام آسمانی در زمان دلخواه
  • اندازی گیری فواصل و ارتفاعات با روشهای هندسی و مثلثاتی
  • محاسبه مکان اجرام آسمانی در آسمان
  • تعیین زمان از طریق مشاهده اجرام آسمانی
  • تعیین طول روز و طول شب
  • یکی دیگر از کاربرد‌های اسطرلاب در زمان‌های گذشته طالع بینی بوده‌است.قدیمیان اعتقاد داشتند که صورت فلکی ای که در لحظهٔ تولد هر کس، در حال طلوع است، صورت فلکی طالع آن فرد است. آن‌ها برای هر یک از آن صورت فلکی‌ها خصوصیاتی را در نظر گرفته بودند که همان خصوصیات فرد بودند. اما آن‌ها فقط از صورت فلکی‌های دایره البروجی برای این کار استفاده میکردند که این صورت فلکی‌ها در اسطرلاب نشان داده شدند و به کمک اسطرلاب به راحتی می‌توان صورت فلکی طالع هر فرد را، با دانستن موقعیت خورشید در آن لحظه، مشخص کرد.

 تصویر:Astrolabe-Persian-18C.jpg


توهم!
ساعت ٤:٠٦ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۳ شهریور ۱۳۸٧  

دختر زیبایی آنسوی خیابان منتظر تاکسی است!

چند ماشین مدل بالا، مزاحم توقف تاکسی های عبوری شده اند!

بالاخره یکی از تاکسی ها دوبله توقف کرد، دختر با خشم سوار شد!

بیچاره نمی دانست در مسیر صف پمپ بنزین ایستاده بود!

 

٢٣/۶/٨٧

در ضمن یک اتفاق خنده دار هم چند روز پیش برام افتاده که توی اون بلاگم نوشتم

دوست داشتید یک سری بزنید

www.varchope.persianblog.ir


زیارت "مادر"
ساعت ۱٠:٢۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳ شهریور ۱۳۸٧  

 

       بدرقه گل تا خدا..

 کعبه ی خیال.. 

بی حضور درد       ،

  در خلوت مسافر گذشته....، "علی"

 

    مویه و اشک، سجده به عرش...

                               موسیقی لبیک  دوست
                                                                                                                                                                                                                                                                                                 رقصی مستانه به باران بندگی...!

       گل آمد!

                                          روحانی و سپید...!

 

 

فرشتگان به   پیشواز  خدا رفته اند!

                                                                                                                                                                                                او...

                                                                                                                                                                                                                                                             از طواف     "مادر"    برگشته....!

امیررضا 

سوم شهریور هشتاد و هفت  بساعت یک و چهل و پنج دقیقه بامداد


کلمات کلیدی: مادر ،کلمات کلیدی: کعبه
شیعه یا سنی؟
ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۳۱ امرداد ۱۳۸٧  

دیروز مادرم از مکه برگشت! از تفاوتت شیعه و سنی گفت....!

یک سوال از دیروز با منه!

اگر ما امام رضا رو توی مشهد نداشتیم، الان شیعه بودیم یا سنی؟

اگر مکه، جزِیی از خاک ایران بود شیعه بودیم یا سنی؟

اگر هیچکدام از ائمه تو ایران نبودن ما شیعه بودیم یا سنی یا مسیجی یا ...!

اگر خدا رو تو دلمون داشته باشیم چه دینی بزرگتر از وجدان ما رو هدایت می کنه؟

یاد یک حرفی از دکتر شریعتی افتادم که از ایشان پرسیدند: شما شیعه هستی یا سنی؟

گفت:

من مسلمانم! (قطعا مسلمان از دید دکتر شریعتی باز هم دین محمد نبوده، دین تسلیم اراده خدا بوده)

و سهراب هم که خدا رو اینطور شناخته

من مسلمانم! قبله ام یک گل سرخ، جا نمازم چشمه، مهرم نور.....!

 


بانو.......
ساعت ۳:۳٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢۱ امرداد ۱۳۸٧  

بانوی عشق..!

 

 

 

 

حضرت نور، چشم مرا زیبا بین کرد و به حق عاشق شدم!

 

 

 

 

بگذار در مسیر باد، نسیم نور از لابلای گیسوانت بگذرد و مرا مسخ سازد، که من مدهوش خرامیدن اندام تو در پوسته هوسناک پیرهنم!

 

 

 

 

عطر بدنت را پیرو خواهم بود، شاید خورشید دلت را مالک شوم!

٨٣

 

 

 


فرشته بخواب.....!
ساعت ۱٢:۳٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٠ امرداد ۱۳۸٧  

فرشته بخواب!

 

زندگی از پنجره ای که تو ایستاده به کوچه آن می نگری، زیباست!

 

زیبای آنسوی پنجره....!  

                 افسوس که “دیگران” به بلندایِ  چهره تو قد نمی دهند!

 

“دیگران” از پنجره آلوده نگاه خود، رهگذر را زشت می بینند.

 

من تو را از کوچه در آرزو دیدم و تو....

 

                                                مرا از بالا، رهگذر کوچه!

 

هر روزِ آرزو گذر کردم.........، به هر روزِ رهگذر آرام خندیدی!

 

دلم شکست.

 

از نگاه “دیگران” به کوچه پرسیدی.... رهگذر...؟؟!

 

از “دیگران” گریخت، تو زیبا.......،

 

                                                ندیدی...!

 

مرداد ٨٣


کلمات کلیدی: زیبا ،کلمات کلیدی: پنجره ،کلمات کلیدی: دیگران
مطرب مهتاب رو!
ساعت ٤:٤٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٤ امرداد ۱۳۸٧  

نگاه آلوده به عشق تو چنان لولی وار خمارم کرد که راه عقل، نمی یابم!

 

 

مطرب مهتاب رو...!

 

 

به ساز نگاهت تار موسیقایی عشق به غرور من تنیدی!

 

 ۳۱/۳/۸۳


کلمات کلیدی: مطرب مهتاب رو
ماه اگر با ما بود...!
ساعت ۱۱:۱۳ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٢ امرداد ۱۳۸٧  

گوش کن...!

 

لالایی باد از لب کوه!

 

ماه بالا سر ماست،

 

شهر دور، همه شهر چراغان شده است!

 

تو به انگشت نشانم دادی: .....ماه نزدیکتر است!

 

ما تنها، ماه تنها...!

 

ماه بالای سر تنهایی ست!

 

امشب از وسوسه بوسه تو بی تابم

 

                                    ماه تنها به لبان تو حسادت دارد!

 

کوه ها محو تماشای تو اند!

 

من و تو واضح واضح، این همه حجم نگاه؟!

 

کاش ماه لاغر بود...

 

                        کاش پنهان بودیم..!

 

یادمان باشد تنها هستیم،

 

                        ماه بالای سر تنهایی ست!

 

                                                                        ماه اگر با ما بود!!

 

  ۲۴/۱۱/۸۴                                                                                        


حال دل
ساعت ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢ امرداد ۱۳۸٧  

حدیث خواسته های ما.....

حکایت جن است و بسم الله.... و مجال با تو گفتنٍ دل، محدود آرزوی دنیا!

 

امروز......

حال دل با تو گفتنم هوس است!

یا دوست، از این فرهاد کٌش فریاد.....

 پیامبری بفرست به دانایی حقوق بشر، علم اتم ،طب سرطان و عدل یونسکو ....!

 


چند آسمان دوری؟
ساعت ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ تیر ۱۳۸٧  

چند آسمان دوری...؟

پیش تر به ذوق لبخند تو،      هر غروب با صدای ماشین، با شوری عجیب:

                                                              آخ جووووووووون.... بابا اومد.......!

اما امروز با بغض!

                      جهل از چرایی مرگ..!

                                    ساعت ها به منزل ابدی تو خیره می مانیم.......!

       

                         نه پاسخی به دلتنگی و نه تبسمی به دلگرمی ما.....!

 

                                                                       روزت مبارک گرامی ترین دوست


خاطرات ورچپه!
ساعت ٥:۳٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٢ تیر ۱۳۸٧  

عنوان بلاگ دیگه من هست که انشالله بزودی راه اندازیش می کنم و در اون خاطرات روزانه ام رو می نویسم

www.varchope.persianblog.ir


ما هیچ، ما نگاه...!
ساعت ۱٢:٥٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٩ خرداد ۱۳۸٧  

ما هیچ، ما نگاه

               به سکوت تلخ نوزادی که فردا را در خیمه تاریک چادر سیاهِ نیاز می بیند!

 

ما هیچ ما نگاه

         به لالایی التماسِ دریوزگیِ زنِ متعفنِ غریب در گوشِ رشدِ نطفۀ سرطانِ جسمِ نحیفِ کودک..!

 

ما هیچ، ما نگاه

            به عادت بغض بی مجال.....!

                                          به خواب هر روز مرگ....!

                                                                   به هرزگی مادر اعتیاد!

٢٩/٣/٨٧ امیررضا


مترو...!
ساعت ۱:٠٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۸ خرداد ۱۳۸٧  

دروازه دولت!

مسافران محترمی که قصد ادامه مسیر به سمت کرسی های مجلس را دارند از لبه سکوی بلند ملت فاصله بگیرند!

سایر مسافران...

ایستگاه پایانی می باشد!

لطفا هر چه سریعتر با توجه به تابلوهای راهنما از لبه سکو به پایین بپرید؛

قطار بعدی آماده ورود به ایستگاه می باشد!

گمراهان محترم...!

گشت ارشاد جهت هدایت شما به راه راست در انتظار شماست!

تا هیچ راه کجی در جامعه باقی نمانده باشد!

 امیررضا (۲۷/۳/۸۷ باز هم داخل مترو در تحیر لینک های اسامی ایستگاه ها و رفتار مردم با هم و صحبت های اعتراض)


تلخک!
ساعت ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٢ خرداد ۱۳۸٧  

بخند با صورتک شادِ بذله گو..

که...

 زنده ام به صدای تو!

 

چشم به نگاهت می بندم تا نقاب،

به چروک پیر دلم سایه کند!

 

به ناز..

به شادی بمان...!

.

.

من دلقکم!

تبسم تو..

 حیاتِ مستِ تلخکِ زایل به دَرَکِ دنیاست!

 

 

(ساعت ١٨.٣٠-- ٢١ خرداد ٨٧ مترو در مسیر منزل)


سوگ جلال
ساعت ۱:۳٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۱ خرداد ۱۳۸٧  

نوشته ای از سالهای دور ( در سوگ دایی بزرگوارم برگرفته از شعر حضرت حافظ)

مرداد سال ٧۶

                                                                                جلال

آن یار کزو خانه ما جای پری بود                    سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود

خوش بود جلال و سوز دلهای نهانیش                افسوس که آن گنج گران رهگذری بود

مادرش گفت ز بیماری تن بگریزی                    بیچاره ندانست جلالش سفری بود

شهرزاد، فلک جز ز سر تو تاج نگرفت                تا بود فلک شیوه او تاج بری بود

از چنگ حسین اختر بد مهر پدر برد                 خواهی چه کنی زندگی گشت و گذری بود

سینای طفیل چون ز پدر یاد ندارد؟؟                 زان دم که پدر چاره هر بی پدری بود

هر گنج سعادت که به او داد خداوند                 از یمن دعای شب و ورد سحری بود

اوقات خوش آن بود که با دوست بسر رفت           باقی همه بی  حاصلی و بی خبری بود

آن دم که زخ یار جمال دگر یافت                        در حد کمالش چو جلال دگری بود

صنعت ز که آموخت که چون زاده شد از او           در بحر صنایع جلالم گهری بود

 

شعر ایرادات زیادی دارد

اما به لحاظ اینکه دومین نوشته نظم بنده بود و برای دایی بزرگوارم سرودم بسیار با اهمیت است برای بنده


نادر ابراهیمی عاشق. عاشقانه آرام رفت....! روحش شاد!
ساعت ٤:٢٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٠ خرداد ۱۳۸٧  

بگشای لب
ساعت ٥:۱٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٤ اردیبهشت ۱۳۸٧  

اگرم در نگشایی ز ره بام در آیم....!

.

.

.

بگشا بند قبا ای مه خورشید کلا

.

.

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

بگشای لب که قند فراوانم آرزوست......


چرا چون کردی ای دل...! (اولین نوشته بلند من سال 80)
ساعت ٤:٥۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٤ اردیبهشت ۱۳۸٧  


چرا چون کردی ای دل؟؟


من که گفتم عشق ممنوع!!!!!! دوستی با مردم ناجنس ممنوع!!!!!!!!

گفته بودم توی این احساس پاک، پاکیی از جنس خاک،
آنهم آن خاکی که از آن می تراود عقل و و احساس و وجود...
میشود پیدا مگرمعشوقه ای زیبا که من در آن بجویم آن همه ادراک سخت و غالباً بی منطق خود را؟؟؟!!!!
 


پیشتردر جمع شاگردان دانشگاه، گروهی از همان خلقی که خاک خلقت آنها کمی ناخالصی دارد...
یعنی آن خرقه که هنگام سرشت سیرت و سیمایشان ، آن ملائک که به دستور خدا، عامل بر احداث بدن بودند، به جای خاک خالص کمی ناخالصی بر جسم و جان و عقل و احساس بشر افزون نمودند.
 
به من گفتند شاگردان: برو عشقی!!!!!! تو آن چیزی که میخواهی، نه تا امروز می یابی نه تا فردا و فردا ها؛
 
هیچکس شاید نمیداند دقیقاً من که می خواهم؟ چه میجویم؟ همان بهتر، خودم میدانم و تنها خدای من.
 
گمان میداشتم عشقی که پیروز است، از آغاز، عاشقی معقول و دانشمند و فرزانه میخواهد؟؟!! عقل را من پیش فرض عشق دانستم.           غلط کردم ولی در لفظ معنایی!!  :)
 
من که گفتم من منم، من آهنم،                 در خم ابروی مهرویان کجا من بشکنم؟؟
                                                                                     احتمالاً باز هم اغراق کردم!!
 
فکر میکردم دگر عاقل شدم،کامل شدم          بین عقل و عشق و احساسم دژی قائل شدم
                                                                                     احتمالاً باز هم اغراق کردم!!
 
من که پیمان بسته بودم زین زمان تا چند سالی،در پی تحصیل علم و درس نساجی، شغل و کسبی و مقامی عاقبت حاصل کنم!!!
عهد کردم، عاشقانرا پند گیرم:   عشق بر جنس مخالف، صرف عمر باطل است!!  
                                                           عشق حق، تنها خدا را قابل است..
                                                                               احتمالاً باز هم اغراق کردم!!
ممکن است این بار گوئید، راست میگویی، دگر اغراق چیست؟؟
یا که شاید بانگ برداری که مردک، کفر گفتی، حرف دوم باطل است      

   عشق حق، تنها خدا را قابل است.
 
                 من بر این پندار بودم لیک گویم این زمان 
                                                             عشق، حق را مرتبت باشد زمین تا آسمان
 
باز هم من شعر گفتم، قصد من موزون نبود!!!      داستان ترک عادت را به خاطر آورید!! :)
 
در ذهن من،
عشق بر معشوق و گل، صحرا و کوه و سبزه زار، در نهایت کردگــــار؛
پایه ای دارد مثال نردبان؛
پله اول، عشق انسان در تلاش بودن است، یعنی از بدو تولد در تلاش کشف اکسیژن از هوائی که خمسش سهم اوست.
پله دوم، عشق بوئیدن حس مادری است، عشقی این چنین والاست هنگام شروع عاشقی، برترین عشقهای نردبان.
شکر او واجب که از روز ازل عاشقی را بی معلم بر بشر تعلیم داد.
 
در ادامه نردبان؛ عشقهائی در پس یکدیگرند
                                                     بعضی از اوقات حتی میتوان
                                                                                  پله ها را بپریم یک در میان!!
یعنی حتی ممکن است: عطر زیبای نرگس را ندیده بگذریم، گرمی دست شقایق را ادراک کنیم...
کاش....... شمیم عطر زیبایی نرگس را، در حضور دست گرم یک شقایق حس کنیم!! که سزاوارتر است، درکمال گامهای استوار، در طریق کردگار.
 
عشق بر جنس مقابل هم یکی از پله هاست، شاید هم از برترین پله ها در تعالی بر خدای عشقهاست.
 
                                                                   من بیشتر دوست میدارم پله ها را نپرم.
 
                عشق را شاید نباید طی دورانها بپوئیم
                                                            عقل را، بعد از پدید عاشقی باید بجوئیم..
 
عاقبت بینی عقلی را برای اتفاقی که ندانی در کجا وکی به انجام میرسد، نتوان گزید؛  
                                   عشق در لحظه ای آید پدید، عشق محصول گذشت (لحظه) است
 
      بنده راساً با نگاه چشم شوخ دلبری عاشق شدم، عشق را پیدایش یک آن کفایت میکند
                                 
عقل در این مکان در مقام دوم است          شعر جافظ هم دلیل محکم این محکمه است
 
               در ازل پــرتــو حســــنت ز تـجــلی دم زد     عشق پیدا شد و آتش به همه عالـم زد
               عقل میخواست کزان شعله چراغ افروزد     برق غیرت بدرخشید و جهان بر هم زد

یا در جای دیگر:
               عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی          عشق داند که در این دایره سر گردانند!!
 
         حال من عاشق شدم، جرم است مگر؟؟؟؟
                 
      عشق بر معشوقه و گل یا هر چه از آن خداست؛      

                        عاشقی بر من رواست، عشق (محتاج) خداست.
 
                حال گویم:
                                      عشق آزاد، عقل آزاد، عاشق بی عقل آزاد؛ 

                                                       عاقل بی عشق ممنـــــــــــــــــوع.
                                        
                                                                                       امیررضا   
                                                                                     سه شنبه 4.30 بامداد
                                                                                               80.11.30
این اولین نوشته نثر من در سال ۸۰ و شروع کلی نوشته های ثبت شده بنده است
چون قبل از این نوشته هام رو از بین می بردم که یکی از دوستانم که خیلی بهشون ارادت دارم و الان هم صاحب وبلاگ کودکانه هستند باعث شدند که نوشته هام رو ثبت کنم


عالمی دیگر بباید و از نو آدمی!
ساعت ۱٢:٤٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳۸٧  

وقت مرده!


زمانی بیشتر شاید تا روزمرگی هم جا نماند!

کجای این شهر!! کجای این دنیا سهم من است؟

درآمد این ماه اندازه خانه پدری به وسعت هزار متر گذشته اما
یک متر آن خانه اندازه درآمد یک سال من است!

مجال نوشتن نیست شاید شام فردا گرانتر از شبهای دیگر باشد؟!

بروم دیواری پیدا کنم که از آن هزینه فردا تامین تا گشته نخوابیم!


اعتراض؟؟

 توهین به....؟ این بار نشنیدم!

نه.....! چیزی نگو!            نان شب فردا را چکنم؟

امروز نفت بشکه ای ۱۲۲ دلار فروخته شد! رکورد تمام زمانهای گذشته شکست!

راستی اردیبهشت بهترین ماه سال برای دیدنیهای شیراز و بهترین فرصت برای دیدن نشانه های جباران زمانه در تخت جمشید است!

ویران باد هر چه نشانه های ظلم و ستم که در زمان جمشید بود!

 راستی این ماه اسباب کشی داریم! هنوز جایی مناسب هزینه مان پیدا نکردیم!

هسته ای که در باغ کاشتیم قرار است بزودی رشد کند تا دیگر محتاج میوه های همسایه نباشیم!
با چوبی که از این هسته بروید دست تمام دزد های همسایه قلم خواهد شد!

درخت برنج کاشته ایم دانه ای ۱۰ ریال!

عالمی دیگر بباید و از نو آدمی....!

 ۱۹ اردیبهشت ۸۷


یا علی
ساعت ٢:٤٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸٧  

شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان

که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

دوش بگذشت و نظر بر من مسکین انداخت

گفت که ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود

بنده من شو و برخور ز همه سیم تنان

کمتر از ذره نه ای پست نشو مهر بورز

تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

 

یا علی

با غرور و فریاد و احساس تمام این شعر حضرت حافظ رو باید خوند


تو جانی.............
ساعت ٤:٢۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٧ اردیبهشت ۱۳۸٧  

ندانمت به حقیقت که در جهان به چه مانی

 

 جهان و هر چه در او هست صورت اند و تو جانی

 

 من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم

 

 تو می روی به سلامت، سلام ما برسانی


ننوشته
ساعت ۱٢:٤٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳۸٧  
ننوشته:
 
ای در خور اوج! آواز تو در کوه سحر، و گیاهی به نماز                  
                غمها را گل کردم، پل زدم از خود تا صخره دوست!!
 
رفته بودم سرحوض، تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب…       
                                                یاد من باشد، تنها هستم…
باز هم تکرار شد:
آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت
                                        آیا چه خطا دید که بر راه خطا رفت؟؟…
ننوشتن پیشه کردم، شاید خاطره عشقها کهنه نباشد، یادها در ذهن تازه بماند، پی کاغذ نروند، هزاران بار عشق را دوره کردم، یادم آمد، پاکی پیمانها، صداقت گفتارها، راستی نگاه ها…
اما، افسوسها را انشاء می کنم!!
تکرار قصه ”ماهی“، ”غریبه“، ”شعر“… کاغذهای گذشته…           و کاغذ اکنون!!!
مرد شدن راهی است که می روم، راهی پر از چراهای پوچ! تجربه های بی علّت! آینده معلومِ محال!!!
شاید در این راه، غریبه های دیگر زمانی همسفرم شوند، مردمی که هر کدام خود را تجربه می کنند، با همان پیمانهای صادق، چشمهای حقیقت…
و شاید همینها، مردمی  کنند و راه غریبه های آشنای دیروز را پیرو شوند؟!!
چند ماهی است که قلم به نگارش تلخی روزگار دستم نیامد،-به جز پدر که ابدی شد- گر چه تلخترینِ عمرم چند ماه اخیر بود! زمانی که تمام گرمی دلم، ستون پشتم در آغوشم با گریه ای کمرنگ و نگاهی نگران به من، با لبخند همیشگی در عمق دل مهربانش چشم بست و در اوج التماس و تقلای بیهوده من، رفت!!
شاید دوران خوشی برای من تا ششم دی ماه بود؟! حضرت پدر مهربان، دوست بود.
راه نرفته و منِ نابلدِ راه!!
                مردِ کوتاهِ تجربه، بین آسمان خراشهای مردم نیرنگ گم شدم.
چهار روز تمام با خبر‌‌‌‌‌ْ از مرگ دوست در تنهایی خود، تنها شکستم تا مرگ علی علنی شد. سخت بود و سخت تر قبول دردهای مادر، خواهر، برادر در سینه کوچک فشرده و تنگم. از خودم بیشتر بی خبر بودم که با نا کجا آباد می تازم؟؟ گنگ بودم!!
عزم ایستادن کردم، وقف شدم، درس خواندم، همت کردم، کارکردم، مست تر از همیشه از نردبان نامرئی مردانگی در میان آسمان خراشها بالا رفتم، هیچکس نپرسید کـــجا؟؟؟ چـــرا؟؟؟
تا… خودِ من، اوئی که هضم وجودم بود، تکیه گاه من بود، فریاد زد کــجــا؟؟…
بیدار شدم ولی تنها بودم، او رفته بود، دنبالش گشتم، دیدمش…!
او، زمانی من شده بود،امیررضا، خودش را نمی شناخت، حتی…! می دانم بین آسمان خراشها روی نردبان با من بود.
افتـــــاد و من نفهمیدم!!؟؟ جرم من، این است و بر من، گناهی نابخشودنی.
خلاء وجودم، تهیِ وجود اوست، بیدارم کرد ولی رفت، راه را یاد ندارم!!!
مسلّم، او راست می گوید، اشتباه سقوط و گم شدن او از من است. او حقیقت من بود و هست، ولی رفت و ناچارم.
                                        نرگس من غم داشت، ندیدم!!؟؟
                                                میان روزهای علامت سوال گم شد… .
آشنای تمام تلخی هجر پدر، با دلی شکسته فرار کرد، دلی که من شکستم. حتّی تشکرم را نشنید.              
                                شاید سرنوشت روشنی با اوست؟؟!!!
سهم من خاطره خوبی اوست و بزرگی دل او که حرمت حقیقت را به دروغهای رایج امروز نفروخت.
شکستم ولی به ضرب الماس، نه با شلاق هرزه سنگ و کلوخ. ردّ زخم الماس در وجودم پیداست، دوست دارم، می پرستم جای پای او را.
می دانم هنوز شعر می داند، ذرّه ذرّة شعر را می کاود،
                        میداند خاطر هر شاعر، عشق را می طلبد.
کاش قلم تلخ من امروز شکربار تر از دیروز شعرِ باران می گفت…!!!!
شاید روزی چینیِ من، دل چون الماسش را درک کند، شاید حتّی الماس دل چینیِ مرا ناب کند و خلوص را به دلم یاد دهد، چه شکر با شود دفتر من!!!!
                       
                                یاد من باشد، تنها هستم،
                                        ماه بالای سر تنهایی است.
 
                                14/5/82 ساعت 2.45 بامداد      امیررضا
 
(باید ایمان داشته باشیم که خدا گر ز حکمت ببندد دری ز رحمت گشاید در دیگری
این نوشته شاید در اوج تنهایی و نیاز من در زمان دوری بهترین دوستم و همزمان با فوت پدر بود که اتفاق تلخی در زندگی من بود!
اما همه اینها گذشته های من بوده اند و امروز از عشقی که خداوند در دلم ایجاد کرده بسیار شاد و احساس غروز می کنم و به لحاظ حفظ نوشته های زمان دور آنها را نگهداری می کنم)
کی میاد گرگ بشیم؟؟
ساعت ۱٢:۳٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳۸٧  

 کی میاد گرگ بشیم؟؟

من میخوام گرگ بشم، مگه آدم چی داره؟ همه چسبیدیم بهش. کاشکی هم آدم بودیم. ولی ما لباس آدم پوشیدیم.
شنیدم گرگ ها وقتی گشنشونه، به بره حمله میکنن. اگه بره نباشه، اونی که ضعیفتره ، از میون خودشون شکار میشه.
گرگ بودن خیلی خوبه. کسی از یه گرگ توقع نداره قشنگ باشه.
 ولی نه، روباه بهتره. گرگ که قیافه نداره؟؟؟ روباه هم خوشگله هم زبلتره. من میخوام روباه بشم.
سر فرصت بشینم با بره ها حرف بزنم، دلشون رو ببرم کنار دشتهای بزرگ، طعم سبزیها رو مزه بکنن، دلشون که گرم حرف های زبون من شدش، همشون رو یکهو قربونی کنم ، بخورم هر چی بخوام.
من تا بحال بره بودم. زندگی میخواد که من گرگ بشم، مکر کنم، روباه بشم.
آخه ایتجا هر کسی بره باشه، جاش تو دل آدم بد ها یا روباهاست.
من الان از آخرای دل گرگ حرف میزنم، این پایین چقدر تاریکه، کسی من رو میشنوه؟؟
آی خدا سرت چقدر شلوغ شده؟؟؟ چقدر حساب کار بنده ها؟؟؟
من رو ببین،
من دارم غرق میشم، نکنه اصلا من رو نمیشناسی؟؟؟ نکنه فقط عربی بلدی؟؟؟ آقای مدرسمون گفته بودش، بهتره باهات عربی دل بگم.
همیشه تو عربی ضعیف بودم. حالا فارسی نمیشه؟؟؟ کسی من رو میشنوه؟؟؟
باشه اشکال نداره، من، هضم جون گرگ میشم، الانه تو دلشم. آخرش گرگ میشم.
ولی نه، هرگز نمیشم. مگه من دل ندارم؟؟
زندگی من رو بدام گرگ داده، خودم رو دفع میکنم، مقعد نجس گرگ زندگی، آخرین راه منه،
وارد خاک میشم، هضم جون گرگ محاله که بشم.
توی خاک، شاید از کود و نخاله دلم، یک درخت سبز زیتون در بیاد.
مهربون.....
من رو ببین، خسته شدم. این پایین خیلی تاریکه، کی صدام رو میشنوه؟؟
دل من میخواد که گرگ ها بمیرن. زندگی با بره ها قشنگتره. دل تو قشنگی رو دوست نداره؟؟
امیررضا
81.3.12
3.02 بامداد
    (از بدترین خاطرات عمرم که برادر یکی از بظاهر دوستان کلاهبرداری بدی از بنده کردند و هیچوقت خانواده این به ظاهر دوستان را نمی بخشم به خاطر مسائلی که هیچ ربطی البته با مادیات ندارد)


غریبه
ساعت ۱۱:٢٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳۸٧  

سلام، خیلی وقت بود که خوب ننوشته بودم، نمی شد بنویسم، حالا می خوام خوب بشم!

فکر می کردم خستگیم می مونه‏‏ ولی دارم راهیش می کنم.

اگه بتونم بفرستمش!!!!‌‌‌‌‌        اگه بره!!!!

دیگه من نمی گذارم غریبه ای بیاد خونم، توی جونم.

آخه می دونی!!

اولش با طرح دوستی میان جلو، توی دلت، مهمون که شدند، عزیز می شن، کم کم صاحب خونت میشن، خونه رو به اسم خودشون که زدن، یکدفعه خالیش می کنن!!!

خونت رو می برن!!!‌؟؟

دیدی؟؟           دیدی وقتی یک چیزی، یک عضوی از بدنت رو میگیرن، میبرن!!

جای خالیش چقدر زجر میده؟؟           میکشتت؟؟

 یکی که چشمهاش رو از دست می ده، می بینی که تا چه حد ناراحته؟؟‌!!

 همه دلشون برحم میاد، براش ترحم می کنن.

ولی وقتی که یکی دل نداره، یعنی دل داشته و اون رو بردنش، دزدیدنش؟؟!!

اون چی؟؟ چکنه؟؟ 

 کی دلش رو می بینه!!!
 
آخه دل، دلی که من می گم نمیشه دید، وجود مادّی نداره.

اون وقت، کی دلش براش میسوزه؟؟ کی براش ترحم میکنه؟؟

 خودش فقط باید بتونه با جای خالیش تو سینه کنار بیاد، به خودش باید ترحم بکنه!! خیلی بده! کی دلش رو میبینه؟؟

آخه، نمی شه،
من خستگی دلم رو بیرون می کنم، شاد میشم، خوب میشم، ولی با غریبه چکنم؟؟

نمی تونم که جلوش رو بگیرم، نمی دونم ، از کجا میاد تو من؟؟

اون اجازه نداره، برای چی میاد خونم؟؟؟ توی جونم؟؟؟
 

کلی زمان میگیره، من پولهای وقت هام رو خرج بکنم، یه خونه دیگه، یه دل دیگه، رو همون زمین قبلی که خالیش کرده بودن، خرابه ش کرده بودن، بنا کنم.

آخرش....تا میخوام درهاش رو نصب کنم، یواشکی یکی میره تو دلم قایم میشه.

می بینمش!!! من نمی تونم که بیرونش کنم؟؟!!      

 مهربون گفته: مهمون حبیب خداست،                      

                                                   نمی دونم اون مهمونه؟؟

ولی این دفعه،
اول در رو میکارم، قفلش می کنم، بعد، خونمو پشتش می سازم.

 کسی نمیتونه بیاد تو خونم!!!وای.......
 

خونم پنجره داره؟؟!!!

می خوام انقدر صبر کنم، یکی پیدا بشه، خودش کلید داشته باشه،
اون انقدر مهربونه، خونه خودش رو میسپاره به من.

مهربون، خونه ای بزرگ، قدر یه دریا داره،

 یه دل قشنگ داره.دل کوچک من رو ، برای مهربونیش بر میداره،

 آخه آدمای خوب دل بزرگ، همیشه، یه جای خلوت و دنج رو دوست دارن.

اگه بیاد...........!!!!

انقدر براش عشق تعارف می کنم!!!! که نتونه برگرده بره، بره خونه دیگه.

 تا حالا عشق خوردی؟؟

اگه اصلش گیر بیاد، شیرینه مثل عسل،
هر چی می خوای میخوری، سیر نمی شی!!

غریـــــــــبه....!!!
غریبه، بفرما منزل دلم،

 آخ...... هنوز نیمه کاره، پول ندارم.

 من؟؟!! می تونم بیام خونت؟؟؟؟؟

ولی اگه اومدی، تو خرابه دلم، عشـــــق دارم، می تونم بهت بدم هر چی بخوای؟؟!! فکر  کنم سیر بشی؟؟

وای، چقــــــدر گشنمه!!!
کسی نیست یه عالمه عشق بده، سیر بشم؟؟؟

فکر نکنی که من گدام!!
از کسی چیزی قبول نمی کنم، کسی میتونه من رو سیر کنه، که تا همیشه خونم بمونه.

حالا خونه ندارم!!!! درش هم که قفل زدم؟؟!!!
اگه اون بخواد بیاد، کلید داره،         
                                                        غریـــــــــــــبه....... !!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟

امیررضا 81.2.31   


یک های بعد از ممیز
ساعت ٤:۱٠ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳۸٧  

کاش این دیوار جدایی بین دختر و پسر ها که این نظام گذاشته رو می شد برداشت.

 چون واقعا دیواری وجود نداره!!

 چرا باید بین کسانی که یک فکر+ یک راه+ یک هدف+ یک عقیده+ یک ...... دارند رو به خاطر یکٍ تفاوت جنسی+هیچ.....! دیواری به ضخامت تمام یک های سمت چپ کشیده بشه که فقط  از یک سمت راست جمع بشن؟؟؟

 اگر تمام یک های سمت چپ این دیوار جمع کنیم، فشاری که به دیوار میاد باعث میشه که دیوار روی ( یک جنسیت ) خراب بشه.

چرا اراده نمی کنید که یکهای پشت دیوار رو جمع کنیم!

 چرا اجازه میدیم که یکها رو از هم دور نگه دارند که تنها یک سمت دیگه به مقابله با تمام یکهای سمت دیگه، قد علم کنه و همه اون یکها رو به رقمهای دور بعد از ممیز تبدیل کنه و عدد اصلی قابل شمارش باشه؟؟؟؟!!!!!!!!


(جزء اولین نوشته هام  در جریانات کوی دانشگاه و فشار های سیاسی دانشگاه ها)


قصه ماهی
ساعت ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳۸٧  

به درک راه نبردند به اکسیژن آب!!!!

و سرود ماهی،

که چه آرام برای بودن......، ذره ذره، آب را می نوشد، که، هوای شبنم، قطره، آب را می فهمد.

و نفس می کشد از هر چه هوای شبنم، در وجود آب است!!!

 حوض ماهی پرِ آب، که نهنگی آمد همه اکسیژن و احساس و نیاز ماهی، همه را با خود برد.

    و نهنگ شُش دارد!

                  و سرود ماهی.......؟؟؟؟!!!!

 لب زدن در پی ذرات هوای مانده،

                 نغمه تلخ برای بودن، با صدای بسته، به تماشای نهنگ!! 

غمِ اشکِ ماهی،

                 پُرِ اکسیژن شادِ شبنم، آب شد، دیده نشد.

                                    شادمان از خنده احساس او، در پس بلع نهنگ.

 و چه آرام به تمنای حیات، چشم به راه باران، و صدای آب است.

  

            امیررضا                         یکشنبه، 81.6.17 ساعت 8.30 صبح

 


اسطرلاب
ساعت ۱٢:۱۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸٧  

عشق سخن می گوید،

از نهان گذشته تا عیان اکنون،

 بی ترس دیروز ولی تنها....!

خسته و باز.... محکم!

آنسوی من،.... گنگ!!         نمی دانم میشناسد؟ می داند مرا؟!!

رخنه تاریکی در دلش تابیده، تَرَک سرد دلش را دل من گرم نکرد؟!!! 

                                                                     دل من قدر خدا نور نداشت!

هیجان دل من، عزم شادی بزرگی دارد!              تَرَک سرد دلت پیدا نیست!

وای بر زخم دل خاموشان که خدا در دلشان راه نبرد...

و اگر برد خدا، سایه ای رخنه نکرد.... که تَهِ عشق خداست!

 زخم و ترس دیروز؟                   یا نگاه من و تو پی شادابی "ما" ی فردا؟

با کدامین آتش، می توان بر یخ افسوس گذشته به حقارت نگریست؟

 (( عزم حرکت، قدم دشوار نوزاد است و وقت حرکت، درنگ و کاهلی ننگِ نوزاد ایستاده عشق! )

)روزی که راسخ آمدی تا بایستیم، هنگام خداست که می خندد!

آفتاب او ایستاده بر اراده تو،   تا مجنون او شویم،

               و خدا عاشق است، ما عشق ...!   زندگی معشوق!

قلب مهربان علی در خاک، مرا گرم می کند و زندگی پدر الگوی عاشقی چشمان من است.

امیررضا  13 اسفند 82 یک بامداد


باران
ساعت ٢:٢۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸٧  

وای..... باران!

چه بی منّتِ خاک، می کشانی همه الطاف خدا را به زمین!!

و چه مغرور منِ بسته به تن،   تنِ رنجور و ضعیف،   بر همه مهر و همه عاطفه های خیست و صدای تپش قلبِ قشنگت در تماسِ به زمین،   همة پنجره ها را بستم

.چینیِ پنجره ام،
 حائلِ کوچکیُ و ضعفِ من است در مقامِ عزّت و جلالِ قطره هایِ مهربانِ تو.

چینیِ پنجره ام،
 سردِ سرمایِ تو و ضعفِ مرا پوشانده.

من،
 همه زیبائیِ تو می بینم!
پاکیِ برگِ گلِ یخ از غبارِ غمِ دودِ ماشین، اثرِ جوهرِ دریائیِ توست.
 

می توانم دیدن، هیجانِ گنجشک، لابلای باران.
 حسّ شادِ گلِ سرخ و نرگس، در رقابت به نیوشیدنِ مِی از باران.... همه را می فهمم، می بینم.

و در این هنگامه، گلِ نرگس پیش است، بوی مِی از دَمِ او بیشتر است!!

 نرگسِ مست ز باران، چَشمْ خَمّار و نَفَس آلوده... .
                       مَستیِ جامِ خدا را بی نیازِ الکل، به منِ خامُشِ عُزلت پیشه، یاد داد، ترجمه کرد.
 

ابرها دور شدند، باران کَمتر شد... چه طبیعت شاد است؟؟!!    آفتاب آمده است!!!چه عجیب این خورشید، این باران؟؟!!! 
 

 از زمین تا به خدا، با هوای بی رنگ، چه ظریف رنگ عِمارت کردند!!!

 آسمان می خواند و زمین می رقصد،
                    گل نرگس شاد است! پشتِ شیشه خیس است!
                             و منِ بی خبرِ بُهت زده، ز شگفتِ باران جا ماندم!!!

 خوش به حالِ بیرون،
                  پشتِ شیشه همه مستند، خیسند، همه، می خندند.

 منِ خشکِ خسته،
                        « تُو»ی سرما خورده...
                                                     پشتِ دیوار گچ از لذّتِ نمناکِ هوا جاماندیم...
 

 چـــه حریصـــم اینــــک!!!؟؟؟  تو بیا.....
            تو بیا بارِ دگر، من و تو، « ما» یِ دگر   
                                                  نگذاریم که یک لحظه بارانیمان هَرز رود!!

 می شمارم هر روز، چَشم براهِ هر ابر،      
                                             بَهرِ عشق،
                                                          بَهرِ تو،
                                                                بَهرِ بارانِ دگر......

  امیررضا 19.آذر.81  4.30 عصر، وقت باران.


بابا
ساعت ۱:٤٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸٧  

دلم گرفته است، دلم سخت تر از تو،  سخت تر از همه،  

              سخت تر از همیشة تنهاییِ خود، گرفته است.

چراغهای رابطه تاریکند، سردند، بی مهرند،
                        چراغهای رابطه، عشق را، پدر را نمی شناسند.

چشم من غم دارد،
                 دلِ من مغرور است،
                                       بُغضِ چَشمم نشکسته است هنوز!

پرنده را می دانم، پرواز را می شناسم، کوچ را، رفتن را،
                                                                        حتـّــی.... ،      « مٌردن » را...!

بـاور نــدارم....!
                    به علــیْ بـاور نــدارم....!؟

ذهنِ من، پیِ سرگردانیِ گنگِ فرداست، بی فروغِ بابا،
                                                                     بی نگاهِ بابا!

روح من می گردد، همه جا بوی تو را می شنود و تو را می بیند!
                چشم من غم دارد، پدر می خواهد، چشم من بی روح است!

تو کجــائی بابا...؟
                    تو کجــائی بابا...؟
خانه بی تو سرد است. 
                                                             
چه زمستانی شد!!؟؟
                                                                قلب من عریان است و تنم تب دارد.

و خدا....
آنکه گویند سخی است،
                        عشق، گرما، علیْ بودن را،
                                                    همه را با خود برد.
                                                                    « چه بخیل است خدا...!! »

همة عصمت و خوبی علی،     همة فرشته خوئیِ علی،
                                                                همه را برد که برد.

فرقِ او را مُلجَم،
                        بار دیگر بشکافت و جهان بی مهرش، بار دیگر غم شد.
               

 « همه دانند که کیست، علــیِ(ع) وجود معصومِ علــی؟! »

                      چشم من روح ندارد و هنــــوز، پی تو می گردد.

پشت چشمم دریاست،
                        بُغـض، در تنهائیِ منْ می شکند، 
                                                        دلِ من مغرور است.

 و چه تنها ماندم....! 

 اوج، پرواز، پدر، خاطره ها.....
                              یــاد دارم عشق را.                    امّا.....

  با چه درکی، چه بیانی، غم نادیدن و هجرانِ تو را 

                                                    به دلِ کودک و لجبازِ درونْ بشناسم؟؟!! 

آری.....        تا یادِ شقایق با ماست،
                                     و خدای بابا، همــه جا با ما هست،               
                                                                                  زندگی باید کرد.
            دوست باید داشت!
                            عشق باید گفت!
                                        یـادِ او باید کرد،
                                                       راهِ او باید رفت!
      

                   
     امیررضا    پنجشنبه 81/10/26 - 6.40 صبح

                                              (امتحان کاربرد ریاضیات در مهندسی)                                                                       «یا علی» 


امید
ساعت ۱:٤٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸٧  

لبخند شروع صبح...!

از حجم دیوارهای روبرو فردا کمرنگ شده!

تو که خورشیدی....

راه فردا را می بینی...

 پشت دیوار، گل سرخی است که به نور تو ایستاده!

بتاب که بعد از این دیوار..

                               زمین گل سرخ خواهم شد تا با تو سرود رستن بخوانیم!

۸۷/۲/۷          امیررضا


یادداشتی از یک دوست قدیمی
ساعت ٤:٥٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ فروردین ۱۳۸٧  
اشتياق ما درون خاک پنهان است
 
ای باران!!
هر کجا هستی نگاهت سبز!
(دوست بزرگوارم آقای زاهدی که در روزهای سختی با اين نوشته آرامشی زيبا به من هديه کرد تا من خودم را زودتر پيدا کنم)
پدر
ساعت ٤:٤٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٥ دی ۱۳۸٦  

پدر!!

جاده تهی است

تو باز نخواهی گشت و چشمم براه تو نیست!

پگاه!! دروگران از جاده روبرو سر می رسند

               رسیدگی خوشه هایم را به رویا دیده اند!

پنج سال از درگذشت عزیزترین دوستم پدرم گذشت


خدای دلتنگی هام....
ساعت ٥:۱٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٥ آذر ۱۳۸٦  

گفتی ز خاک بیشتر ند اهل عشق من

از خاک بیشتر نه ایم٬ که از خاک کمتریم


دلم گرفت
ساعت ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٢ شهریور ۱۳۸٦  

از قال و قیل مدرسه حالی دلم گرفت

یک چند نیز خدمت و معشوق و می کنم...


با حضرت دوست عاشقم
ساعت ۱٠:۳٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱ خرداد ۱۳۸٦  

با نگاهت گفت گویی است زبان محرم آن نیست

با قلبت عجینم، فاصله را نمی شناسم!

عشق تو شوری در جان من است که پوسته تنم جایی برای حجم هیجان روحم ندارد!

با حضرت تو....... نه!

با حضرت عشق.......

 با حضرت دوست.......

 با حضرت خدا....

                                عاشقم!


رفتگر کوچه
ساعت ۱٠:٢٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱ خرداد ۱۳۸٦  

رفتگر نیمه شب تنها ترین مرد کوچه ماست

دیر به خانه آمدم، جلو آمد سلام کرد، جارو می زد،

سلام کردم اما دلم گفت: چاپلوس....!

درب حیاط را بستم و رفتگر تنها ماند.

1:15 پشت پنجره... تنهای کوچه در ظلمات جهل من مغرور، برای لبخند کودکانش جارو می زند!

1:30 رفتگر نیست...!

شاید کوچه شما، راه فردای تو را تمیز می کند!

کاش جاروی او محتاج نگاه من ها نبود!!

کاش سهم او از نفت نزد  دزدان اسلام نما نبود..!


بابا
ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱ خرداد ۱۳۸٦  

هیچی از مال دنیا به نامش نبود

وقتی می رفت اشک چشماش مسیر صورتش رو تا سینه من طی کرد

 

صداش کرده بودند.....!

لب پنجره باغ نشسته بود، به سید گفت باید برم تو باغ اما........

چشماش به من بود

 

گفتم بابا، می دونم خیلی خسته ای، همه خوبا منتظرتن.... برو...!

اما میدونی.... من تکیه ندارم؟؟

تا بودی.. همه بودن

رفتی ... همه رفتن!!

با معرفت..

بابا جونم... آرزوم بود تو بهم تبریک بگی

تنها نمی تونم، اگر راهم درسته دستمو بگیر!

 

                                                            

 


 
ساعت ۱٠:٤۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸٦  

بسم الله النور

سلام

امیدوارم با راهنمایی و کمک شما دوستان عزیز وبلاگ صمیمی داشته باشیم

یا حق